Unu el la partoprenintoj de la vojaĝkonkurso kaj televidserio „Esperanto
Senlime“, kiun Stefan priskribas en sia ĵusa artikolo, fakte estis mi,
Michael! Kune kun 16 pliaj Esperantaj junuloj, mi devis vojaĝi dum dek
tagoj tra Eŭropo kaj plenumi diversajn defiojn, dum kiuj ni filmis nin.
Ni estis dividitaj je 8 diversaj teamoj, kaj per la plenumitaj defioj
kolektadis poentojn kaj tiel konkursis unuj kontraŭ la aliaj. Mia teamo
estis la sola triopo (la ceteraj ĉiuj estis duopoj), kaj ni nomiĝis „La
Bierknaboj“.
Ĉio ĉi okazis dum somero de la pasinta jaro 2023, kelkajn tagojn antaŭ
la komenco de la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Lignano
Sabbiadoro, Italio, kiun pluraj el ni vojaĝkonkursintoj tuj poste
ĉeestis. La vojaĝkonkurso estis vere amuza kaj unika sperto. Nun, ke
regule aperas ĝiaj filmetoj (kvazaŭ televidseriaj epizodoj) en la
YouTube-kanalo de TEJO, estas tre bele por mi esti memorigata pri tiu ĉi
aventuro, spektante la filmetojn kaj dume ridante multe. Nepre mem
spektu la epizodojn de Esperanto Senlime, ili vere estas tre distraj,
ankaŭ danke al la mirinda laboro de nia elstara videomuntisto Benĝi!
Por doni al vi iom pli personan raporton pri la sperto kaj la diversaj
etapoj de la vojaĝo, kiu komenciĝis en Roterdamo kaj finiĝis en
Barcelono, mi pripensis kundividi ĉi tie la enhavon de mia taglibro el
tiu tempoperiodo. (Ĉar jes, tre oportune, mi regule skribas taglibron en
Esperanto.) Kvankam mi foje tendencas skribi en la taglibro iom seke kaj
stenografie (mi pensas), mi esperas, ke interesos vin tamen legi tiun ĉi
personan raporton pri la vojaĝkonkurso de Esperanto Senlime. La raporto
komenciĝas unu tagon antaŭ la komenco de la aventuro, la 23-an de julio
2023, ĵus kiam mi forlasas la domon de mia familio, kie mi estis
vizitanta, por sekve veturi al ĉefstacidomo de Berlino kaj de tie preni
noktan trajnon al Roterdamo …
Dimanĉo, 23-a de julio 2023
Vespere, mi ekiras, ŝlosas la malplenan familian domon kaj direktiĝas al
ĉefstacidomo. Noktan trajnon al Roterdamo mi prenas de tie. Ege hazarde,
mi renkontas la polojn Adam, Rafaŭ kaj Adrian en la sama sesopa
trajnĉambreto, kie mi rezervis lokon. Ni iom babilas kaj poste dormas.
Alkoholema kaj ronkema brito mezaĝa kaj dikega iom maloptimumigas la
sperton kaj eblon ripozi.
Lundo, 24-a de julio 2023
Do mi alvenas en Roterdamo kune kun la poloj. Ni marŝas al Centra
Oficejo (CO). Survoje mi prenas matenmanĝon. En CO, jam ĉiuj aliaj
partoprenantoj kaj organizantoj ĉeestas. La ludo estas klarigata. Mi
salutas multajn homojn. Sekve, mi iras duŝi min en Volontula Domo
(VolDom). Tie ni poste tagmanĝas. Posttagmeze, la tuta afero vere
komenciĝas. Okazas urboludo, kie la diversaj teamoj (interalie mia kun
Lino kaj David kataluna: La Bierknaboj) devas plenumi multajn defiojn
por kolekti poentojn. Dume ni bezonas filmi nin. Estas amuze, sed ankaŭ
lacige. La detalojn eblos iam spekti en Jutubo. Ni kaj aliaj
partoprenantoj poste iom umas surterase en VolDom kaj vespermanĝas. Pli
tarde vespere, mi iras viziti CO-n denove kun David kaj Lino, kie ni tri
poste tranoktos. La domo estas ege arkiveca. Ni iras bierumi ie triope,
kie ni klarigas la studentasocian tradicion de la drinkludo „bierknabo“
al David.
Mardo, 25-a de julio 2023
Estas vojaĝa tago de Esperanto Senlime. Lino, David kaj mi trajnas de
Roterdamo al Sarlando tra Bruselo kaj Luksemburgo. Dume ni plenumas
kelkajn el la defioj kaj filmas nin. Pluvetas iom. Ni kuniĝas kun aliaj
teamoj en Trier kaj, fine en Merzig, prenas buson por atingi nian
hazardan tranoktolokon Weiskirchen. Iam evidentiĝas, ke Jordi kaj Jaime
akcidente vojaĝis al malĝusta Weiskirchen/Weißkirchen, apud Frankfurto,
kaj ke Katoo kaj Adam sciis pri tio, sed trole ne avertis ilin. Vespere,
ni Bierknaboj kaj la tri partoprenantaj poloj iras al restoracio por
trinki bieron kaj parte ankaŭ vespermanĝi. Ree en la junulargastejo,
post plia biero kaj duonfinludita kartludo, je meznokto ni ĉiuj festas
surprize la naskiĝtagon de Yentl-Rose kaj Sofia.
Merkredo, 26-a de julio 2023
La tutan tagon ni estas en kaj apud Weiskirchen. Okazas ia ennatura
defiaro. Ni marŝas tra bestoparko, arbaro, plenumas taskojn, kaj
intertempe ni plurfoje bierumas en gastejo. Miaj piedoj iom doloras en
evidentiĝe iomete tro malgrandahj ŝuoj. Iam ni alvenas al tiel nomata
Kneipp-ejo, kie oni povas bani piedojn kaj krurojn. La akvo ege fridas.
Stulta defieto estas, ke ni devas kanti „Dek Bovinoj“ tie. Do tiel ni
faras, suferetante. Ni remarŝas al la ejo en Weiskirchen sufiĉe longe.
Ni vespermanĝas kune kun la aliaj. Pli malfrue, kiel eta grupo de ni
Bierknaboj kaj ankaŭ Jordi, Jaime, poste ankaŭ Adam, Katoo, ni iras
drinki en ŝiŝaejo hazarda (kaj ankaŭ ŝiŝaumi). Pasiginte kelkan tempon
tie, ankaŭ kartludante iom, ni fine repromenas ejen. En la enireja halo,
malmultaj el ni ankoraŭ umas dum iom da tempo. Okazas disputo inter
Lino, unuflanke, kaj organizantoj Carlos kaj Aušrinė, aliflanke, pri la
ioma hibriso de la organizantoj okazigi petveturadon (por la vojo de
Dijon al Lyon) sen mem esti iam ajn petveturintaj.
Ĵaŭdo, 27-a de julio 2023
Denove estas vojaĝa tago. Hodiaŭ ni trajnas ĝis Dijon. Intertempe dum la
vojaĝo, ni Bierknaboj hazarde estas alparolataj de maljuna
esperantistino, kiu sidas en sama trajno kiel ni kaj subaŭskultis nian
Esperantan paroladon. Ŝi ĉeestis same la Germanan Esperanto-Kongreson en
Braunschweig ĉi-jare, ŝi rakontas. Post gaja babilado, ni baldaŭ adiaŭas
ŝin, ĉar ni devas eliri, kiam la trajno haltas en Saarbrücken. Ni restas
tie iom da tempo, antaŭ la sekva ŝanĝo. Mi ege ĝojas havi iom da tempo
tie por aĉeti aliajn ŝuojn en la aĉetocentro „Europagalerie“, ĉar tiuj
aĉetitaj pasintsabate iom tro malgrandas evidentiĝe, kio iom dolorigis
piedojn konstante dum lastaj tagoj. David, Lino kaj mi iras manĝi
„Dibbelabbes“, sarlandan tradiciaĵon, en la restoracio „Die Kartoffel“.
Lino tie ankaŭ skribas retpoŝton al Patricio, iom memee. Ni veturas al
Forbach. De tie plue ni trajnas al Metz, Nancy, kaj fine ni sidas en
trajno direktita al Dijon. Ankaŭ aliaj teamoj de la konkurso estas tie
kun ni. Ni iom babilas kaj filmiĝas. Iom antaŭ Dijon, ni denove ŝanĝas
trajnon por mallonga tempo, laŭ rekomendo de Severija. Ĉar fakte estas
tiel, ke nia hotelo estas iom en la pugo de la mondo, ĉe la urborando de
Dijon, do indas ne veturi ĝis la centro. En la lasta trajno, ni dancas
kune la Bambon. Poste ni marŝas sub suna fruvespera ĉielo tri
kilometrojn ĝis la menciita hotelo. La organizantoj, do Carlos, Aušrinė
kaj Legolas, kune kun kelkaj partoprenantoj, jam atendas nin tie. La
hotelo vere estas iom hazarda, ĉefe estas tie krom ni nur
kamionŝoforistoj kiel gastoj. En la necesejoj malhaveblas sapo. Mi havas
ĉambron kun David. Post iom da ripozo, ni vespermanĝas ekstere apud
enirejo kun aliaj, poste ni tri prenas bierojn en apuda hotelo. Iam ni
iras enlitiĝi. Morgaŭ ni devos petveturi al Lyon. Ni iom zorgas, kiom
sukcesaj ni kiel tri iĉoj kune povos esti pri tio …
Vendredo, 28-a de julio 2023
Estas la tago de petveturado. Mirakle, ni triope kaj iĉe sukcesas
facile. Jam post nur tri minutoj da atendado pli-malpli, iu ĉarma geparo
samaĝa kiel ni, vojaĝanta pro translokiĝo per du veturiloj (kamioneto
kaj aŭto), kunprenas nin ĝis antaŭurbo de Lyon. Jordi kaj Jaime havas
ege malpli da bonŝanco, kaj eĉ nur duope kaj starante je sama loko kiel
ni iom poste devas atendi 4–5 horojn ĝis sukceso. Ni venas al la
renkontiĝloko, iam fruposttagmeze, do al la placo apud la Muzeo
Confluences. Organizantoj kaj du aliaj teamoj jam estas tie, alvenintaj,
kaj bonvenigas nin. Ni estas tie dum iom da tempo kaj faras kelkajn
stultajn defietojn, interalie krei homturon (kataluna tradicio), bani
hararon en fontana akvo kaj anonci solene la finan venkon. Pli poste, ni
iras al nia hotelo, kiu estas la ĝis nun plej luksa tranoktejo de la
konkurso. Ĝi eĉ havas naĝejon! Estas tie ankaŭ la lokano Alekĉjo, kiu
preparis la morgaŭan urboludon kaj loĝos same en la ĉambro de ni
Bierknaboj kaj Legolas ĉi-nokte. Lasinte niajn aĵojn hotele, ni en
mezgranda grupeto iras superbazaren por aĉeti manĝaĵojn kaj bierojn. Ni
komencas iom amuziĝi en la hotelo, bierumante, organizante
„Orangina-bubaĉon“ (kvazaŭ bierknabo-drinkludon, sed kun Orangina
anstataŭ biero) inter du aliaj teamoj kaj ankaŭ saltante bombojn en la
naĝejo hotela. Okazas iu hazarda diskutrondo pri daŭripovo tuj antaŭ
komuna vespermanĝo. Post manĝo, ni pludrinkas kaj iam denove iras
naĝejen. Amuz-sovaĝaj homturaj bataloj okazas enakve. Poste mia
malantaŭa kolo iom doloras. Pli tarde, mi bierumas kun Alekĉjo, David,
Yentl-Rose kaj Sofia en parko apud preĝejo. Lino iam alvokas, ĉar li
bezonas la ĉambrokarton. Mi portas ĝin al li rapide kaj poste revenas al
la bieruma loko ekstera. Ni restas tie dum eble preskaŭ horeto, poste
revenas hotelen.
Sabato, 29-a de julio 2023
Jen plena tago en Lyon. Okazas urboludo, preparita de Alekĉjo. Sufiĉe
varmegas, sed intertempe ankaŭ pluvetas. Ni kiel Bierknaboj restas kune
kun la teamo „Gajnontoj“ (Adam kaj Katoo) dum plejparto de la
urboludado. Ni iom konfuziĝas kaj pensas, ke la taskoj ricevitaj sur la
unua papero disdonita estas jam ĉiuj por la tago, sed fakte estas du
pliaj paperoj kun taskoj, kiujn ni devus iri ricevi de la organizantoj.
Ni tamen estas en iom trankviluma etoso, do decidas fajfi pri la du
pliaj defiaroj. Post ripozoj en katedralo kaj sur hazarda ŝtuparo, ni
iam direktiĝas al renkontiĝloko ĉe tiel nomata Dika Ŝtono, kie ĉiuj
aliaj jam atendas nin. Ni ricevas tagmanĝon tie de Carlos. Post
babiletoj kaj bierumado kune kun Alekĉjo, ni kaj pluraj aliaj teamoj
iras al riverbordo, al iu loko, kie eblas bone naĝi. Preterpasas ni
ankaŭ iun librointerŝanĝujon, kie mi kunprenas kelkajn diverslingvajn
libretojn eklaŭtlegendajn iam poste por defieto nomata „Poligloto“. Do
ni, alveninte, iom enriverumas, krom tamen David, kiu forgesis kunporti
sian bankostumon. Okazas plaĝa bambumado. Iam ni foriras ĉiuj. Lino kaj
mi apartiĝas survoje de la resto, kun celo ie aĉeti bieron (kaj
tabakon), kaj do ni duope remarŝas plurajn kilometrojn ĝis la hotelo tra
pluveta Lyon. En la hotelo, ni trovas, ke ankoraŭ niaj aliaj
kunĉambranoj ne revenis (kaj la ŝlosilon havas Legolas). Do anstataŭ
eniri nian ĉambron, ni restas iom en tiu de organizantoj Carlos kaj
Aušrinė. Mi helpas pri lavado de teleroj tie. Ili baldaŭ komencas kuiri
vespermanĝon, ankaŭ helpe de Alekĉjo. Iam ĉiuj jam ree estas hotele, do
ankaŭ nia ĉambro denove alireblas. Kaj ĉiuj kune vespermanĝas, aŭ en
ĉambroj aŭ en hotela koridoro. Estas amuza etoso. Pli poste, ni
plubierumas kaj intertempe denove umas en la naĝejo (almenaŭ kelkaj el
ni), kie Yentl-Rose, David kaj mi eĉ triope havas grandajn malfacilaĵojn
faligi preskaŭ nevenkeblan akvohomturon de Legolas sur Lino (sed finfine
sukcesas). Iam pli tarde, mi telefonas kun mia koramikino. Poste mi
ludas kelkajn partiojn de ŝako en la koridoro kun David, Lino,
Yentl-Rose kaj Adam. Ni iom finbierumas kaj fine staras dum kelkaj
minutoj sube ekstere por (parte) fumi. Adam, Lino kaj mi tie diskutas
ankaŭ la estontajn eventorganizajn planojn de PEJ kaj GEJ. Ŝajne ĈAR
okazos denove, ĉi-septembre.
Dimanĉo, 30-a de julio 2023
Ni vojaĝas ĉi-tage al Tuluzo. Ni havas iom da tempo dum trajnŝanĝoj,
unue en Avignon, poste en Narbonne, kaj iom ni profitas el tio vizitante
la respektivajn lokojn. Precipe en Narbonne, ni prenas buson al proksima
plaĝo kune kun aliaj teamoj. Entute ni estas naŭ homoj ĉe la plaĝo. Tie
estas fakte ia laguno, tre agrabla. Defio de hodiaŭ estas skribi
kantotekston novan por la vojaĝkonkursa temkanzono kaj filmi nin
kantante ĝin. Do tiel David, Lino kaj mi faras, ĉeplaĝe kaj kun biero
enmane. Ni poste, naĝinte kaj ĉio, havas problemeton, kiam ni provas
reveni al la centro de Narbonne per buso: Unu buso preterveturas, ĉar ĝi
ne havas sufiĉe da lokoj por ĉiuj ni. Feliĉe la sekva buso tamen lasas
nin ĉiujn naŭ eniri. En Tuluzo ni fine trajne alvenas kvaronon antaŭ la
deka vespere. De tie, mi pluveturas kun kelkaj aliaj iomete, ĝis mi
adiaŭas ilin, ĉar ili restos en aliaj loĝejoj ol mi. Fakte mi sola estos
kun afabla tuluzano maljuna, kiu nomiĝas Arno. Li veturas la lastan
parton buse kun mi ĝis sia hejmo. Dume, li rakontas al mi iom pri sia
interesa familia historio. Li estas franc-germano kaj Esperanta
denaskulo. Lia apartamento, kie ni iam alvenas, aspektas iom hipieca.
Proponas Arno, ke li dormu surbalkone en hamako, dum mi, la gasto,
rajtas dormi en la dormĉambro. Do mi enlitiĝas tie, ĵus sendinte ankoraŭ
informojn pri la hodiaŭ plenumitaj defioj al Aušrinė.
Lundo, 31-a de julio 2023
Finfine mateno, kiam mi povas plendormi. Mi ellitiĝas preskaŭ je la
deka. Feliĉe, mi trovas preparitan matenmanĝon kaj kafon sur la
ĉefĉambra tablo, danke al mia bona gastiganto Arno. Do mi konsumas tion,
interalie tuj poste prizorgas sendi retrokuplon denove al balkanologia
ĵurnalo pri lasta provversio de mia artikolo pri arumana fonetiko kaj
baldaŭ eliras el la domo por kapti buson (sekve metroon) por atingi la
renkontiĝlokon en parko, kie oni piknikumas, ĉiuj konkursanoj kune kaj
ankaŭ kune kun du tuluzaj esperantistoj (krom Arno, iu maljunulino
Kati). Fininte la piknikon, ni komencas denove urboludon. Ĉi-foje ĝi
okazas per Actionbound, kaj ni devas fari taskojn en diversaj lokoj, sed
kun la „twist“, ke la instrukcioj estas ĉiam en hazardaj (ekzotikaj)
lingvoj kaj ni ne rajtas uzi maŝintradukilon por kompreni ilin, sed
devas kontakti konatojn, kiuj eble konas la lingvon, por helpi nin.
Estas sufiĉe amuze, sed ankaŭ iom lacige pro la varmega vetero. Ni
plejparte kuniras kun Adam kaj Katoo dum tio. Poste, ni promenas ĝis
placo, kie oni renkontiĝas por poste piknikumi en alia parko. Survoje al
tiu placo, ni (jam nur triope Bierknabe) interalie vizitas iun gravan
katedralon kaj iam aŭskultas/kantas „Als ich fortging“ de Karussell
tuthazarde. Post renkonti la aliajn kaj moviĝi kune kun ili al parko, ni
do denove manĝas kaj trinkas. Jam estas vespereto. Komenciĝas ankaŭ
bierumado. Forirante, fine, de la parko, mi iom parolas kun Jaime pri la
arumana, kaj li sufiĉe interesiĝas pri tio. Ni fine alvenas al iu
ŝtuparo granda apudrivera, kie eblas bone sidi, neniumi, drinki kaj
stultumi. Tuj apude ankaŭ estas ia „Späti“, kie ni prenas plurfoje
pliajn bierojn. Ni estas tie rondo de 10 personoj. Estas sufiĉe amuze.
Ni restas tie ĝis meznokto. Poste ĉiu direktiĝas al sia respektiva
dormloko. Mi kuniras iom kun tiuj, kiuj tranoktas ĉe Michael Boris, ĉar
ni devas preni la saman buson.
Mardo, 1-a de aŭgsto 2023
Mi vekiĝas denove ĉe mia tuluza gastiganto Arno. Post duŝiĝo kaj
matenmanĝeto, mi pakas miajn aferojn kaj eliras kune kun Arno por kapti
buson ĝis Lardenne, kie proksime ni renkontas la konkursanojn, kiuj
tranoktis en apartamento de Michael Boris, krom Emerson kaj Fajro, kiuj
jam ekiris pli frue matene. Do ni renkontas tie Lino-n, Katoo kaj
Adam-on. Ni kune prenas plue buson, sekve metroon. En iu metrostacio
antaŭ la ĉefstacidomo, Arno eliras kaj adiaŭas nin. Ĉe la trajnstacio,
ni fakte renkontas ja ankaŭ Emerson kaj Fajro-n, kiuj ŝajne maltrafis
antaŭan trajnon. Ankoraŭ ni atendas David, tranoktinta aparte ĉe Marion.
Ni kune entrajniĝas jam, feliĉe alvenas ankaŭ David malmultajn minutojn
antaŭ ekveturo. Survoje al Barcelono, ni devas ŝanĝi trajnojn dufoje. La
aliaj du poloj (Rafaŭ, Adrian) ankaŭ havas la saman itineron kiel ni.
Dum ŝanĝo en Perpignan, ni tagmanĝas, kaj poste dum ŝanĝo en Port-Beau,
ni iom plaĝumas. Ni ankaŭ tuthazarde renkontas esperantiston tie, jam
por la dua fojo dum tiu ĉi vojaĝo, ĉe superbazara enirejo. Fine
alveninte en Barcelono, Lino, David kaj mi estas veturataj de Sandra ĝis
Can Masdeu, danke al sukcesa peto telefona pri tio al ŝi antaŭe, por
havi poentan avantaĝon kontraŭ la aliaj teamoj, kiuj kunĉeestis en la
lasta trajno kun ni. Tie atendas nin jam organizantoj, du aliaj teamoj,
Brian (la esperantisto de Can Masdeu) kaj iu alia loĝanto tiea el
Filipinoj. Ni ripozetas, estas gvidataj iom de Brian en la ejo kaj
ekpreparas vespermanĝon (dume, mi akcidente tranĉas mian maldekstran
dikfingron). Post vespermanĝo komuna, oni trinkas iom da vermuto,
babilas, ripozas, ordigas. Mi decidas, kune kun kelkaj aliaj, same dormi
en Can Masdeu, por ne devi veturi jam antaŭ meznokto al iu hostelo
hazarda kiel laŭ origina plano. Do tiel mi faras.
Merkredo, 2-a de aŭgusto 2023
Oni denove bezonas vekiĝi ĝene frue por fari urboludon. Mi fakte sufiĉe
pli frue jam vekas kaj kaptas la bonan okazon por lavi vestaĵojn kaj
duŝiĝi. Post matenmanĝo kaj hasta pendigo de la vestaĵoj, mi kaj Lino
kiel lastaj el tiuj, kiuj tranoktis en Can Masdeu, direktiĝas
urbocentren. Alveninte en la renkontiĝloko, apartenanta al iu
universitato, ni fakte ankoraŭ bezonas atendi organizanton Aušrinė pli
ol dudek minutojn, mem malfruiĝinta. Ajnkaze, varmegas, do ni ne estas
tiom motivigitaj urboludi. David ankoraŭ malĉeestas. Ni faras iom
minimuman penon, David iam aliĝas kaj fine ni devas renkontiĝi kun
organizantoj kaj aliaj por iri al plaĝo. Tamen jam Lino sufiĉe suferas
sub suno kaj varmego, do ni decidas resti en ombro ie anstataŭ iri
plaĝen. Iam David, Lino kaj mi havas la kuriozan ideon iri al Stacio de
Francio (unu el la malpli gravaj stacidomoj de Barcelono) kaj tie sidiĝi
en hazardaj trajnoj por kelkaj minutoj ĝis tuj antaŭ ilia ekveturo, por
tiel profiti de klimatizilo. Iam ni foriras de tie kaj moviĝas ĝis
burgera restoracio nomiĝanta io kiel König, indikita de la organizantoj.
Tamen tie malestas spaco sufiĉa por ĉiuj konkursanoj, kaj do la
organizantoj post nia informo moviĝas aliloken. Ni tri tamen restas en
la burgerejo, kaj aliĝas baldaŭ ankaŭ Jordi kaj Jaime. Ni manĝas kaj
bierumas. Poste ni iras al parko, kie fine ni renkontiĝas kun la resto
de la grupo kaj sidiĝas ĉiuj en cirklo por fari retrokuplan rondon pri
la evento. Iam poste mi adiaŭas ĉiujn ĉeestantojn tie kaj metroas al Can
Masdeu denove, tie kolektas miajn jam subsune finsekiĝintajn vestaĵojn,
mallonge telefonas kun la koramikino, adiaŭas Brian kaj hazarde denove
Lino-n tie, kaj fine mi prenas ree metroon al la centro por baldaŭ jam
vespere kapti Flixbus-on al Italio. Survoje tien mi ankaŭ telefonas iom
kun mia fratino, kiu nun estas en Vovousa, Grekio, kun la gepatroj. Mi
prenas iun panon kun ŝinko por vespermanĝi kaj ankaŭ glaciteon. Fine mi
alvenas en la granda bushaltejo. La buso alvenas, mi eniras, sidiĝas kaj
ege baldaŭ jam dumveture ekdormas. Kia aventuro ĵus finiĝis!
